تارا آنلاین

كجا هستند همان كسانيكه روز نشست با مسئولين سر و صدا مي كردند اما امروز ....

روز مسئول مبارک

امروز 16 آذر، روز اهانت مسئولین به دانشجویان بی بخار بود

امروز روز 16 آذر. روزی که سالهاست برای دانشجویان مرده است. روزی که جشنی برای مسئولان به بهانه ی دانشجویان گرفته می شود. روزی که سال ها برای عزت دانشجویان بوده، حال تبدیل به اهانت به دانشجویان شده است. اهانتی که امسال چند برابر شد. امروز شاهد توهین علنی مسئولین به دانشجویان بودیم. با عرض معذرت از حضور مسئواین که ما مجلس را شلوغ کرده بودیم؛ احتمالا

برنامه ی روز دانشجو بود. البته فکر می کنم به قول آقای سید جعفر مرتضوی « سوء تفاهم شده بود»

اهانتی که شاید خیلی ها نفهمیدند. مراسم دانشجو، بدون دانشجو برگزار شد. دانشجویان کجایید؟ به خودتان بیایید. از اول مراسم که ماموران حراست با لباس های شخصی در بین جمعیت حاضر شدند تا آخر مراسم که حتی یک نفر دانشجو نگفت این مراسم برای من است. فقط عادت کردیم که این روز سریع به سالن برویم  و منتظر باشیم تا ببینیم چه می شود و بعد از مراسم هم بد و بیرا بگوییم و برویم. روز دانشجویی که حتی یک دانشجو در برگزاری آن دخیل نباشد، روز دانشجو نیست، تحمیل روز دانشجوست. جابه جا کردن شعر یار دبستانی از آخر مراسم پارسال به اول مراسم، شعرهای مسخره مجری که برای سرگرمی و بهتر بگویم

( احمق فرض کردن ما که خودمان با حضورمان آنرا تایید کردیم)، توهین مجری برنامه به دانشجو که

هیچ کس جز چند نفر اندک که مراسم را ترک کردند، سخنرانی سیاسی آقای ذبیحی که همه او را هو کردند، سخنرانی روحانی دیگر آقای روشن سلیمانی که ربطی به موضوع ما نداشت، حتی خواندن بیانیه رئیس دانشگاه توسط آقای دکتر شهرکی که ده بار تپق زد تا آنرا خواند و گله ی بنده از مجری که خواستم روز دانشجو را به مسئولین تبریک بگوید که بنده خدا گفت که حراست به من گفته ........ _ لازم شد در نظرات

می گویم_ و فقط به این اکتفا کرد که دانشجویی ابراز ناراحتی کرده از عدم دخالت دانشجویان در برنامه متعلق به خودشان و در ادامه گفت که حالا ناراحت نباشید. واقعا احمقانه است. مطالب را دیکته کرده و به او داده بودند. برنامه دانشجویی است و غیر دانشجو برگزارش می کند. برنامه تئاتر دانشگاه را که توسط دانشجویان برنامه ریزی شده را حذف و به جای آن، آنچه که دیدید.

درست نمی شود. تا وقتیکه من اینجا بنویسم و شما پشت شیشه این مطلب را بخوانید. خواهران و برادران من به خودمان بیاییم. به هفت هشت هزار نفر توهین می شود، آن وقت در مراسم می نشینیم و به مزخرفات عزیزان مسئول گوش می دهیم. البته دست بعضی ها درد نکند که رو سفیدمان کردند و همان اول مراسم جریان را فهمیدند و مراسم را ترک کردند. خیلی ها هم که بودند برای پرت و پلاهای مجری و بقیه عوامل دست نزدند. هر چند با دست نزدن کاری درست نمی شود اما مسئولان فهمیدند که مراسم چقدر مسخره بود.

مخصوصا زمانیکه مراسم تمام شد. شاهد انواع اعتراضات و توهین و ... دانشجویان بودیم که حواله ی مسئولین.

این گونه شد که روز دانشجوی دانشگاه قم در سال ۸۶، برنامه ی دو ساعته تبدیل به یک ساعت و نیم خطبه های روحانیون و مسئولین شد.

در کلام آخر لازم می دانم بگویم که اگر فقط یک سال همه خواستار برگزاری مراسم توسط دانشجویان باشیم و به مراسم ساختگی مسئولان نرویم ، دیگر اینطور مراسمی برگزار نمی شود .

مردمش به حسب عقیده مسلمان باشند. :«مقدمه تفسیر نهج البلاغه»

باز سکوت وباز اتفاقی دیگر.نمی دونم چرا سکوت تنها حرف هستش که به دهان همه ما دانشگاه قمی ها می آید.

مطمئن باشید وضع از این بهتر نخواهد شد تا وقتی که همچین صحنه ای دیدیم اعتراض نکنیم.

هفته قبل وقتی ظهر به سمت پایین می آمدم دیدم که حراست دخترهای دانشگاه را به اجبار سوار مینی بوس میکرد.

 حتی خیلی از دختر هایی که می خواستند به ساختمان مرکزی بروند هم با اجبار مامور حراست سوار ماشین شدند تا این مسیر را با ماشین طی کنند.

تبریک می گویم به مدیر حراست. در مصاحبه ای که چند وقت پیش در وبلاگ تارا بود،نوشته شده بود که هیچ محدودیت جدیدی وجود ندارد وهمه چیز بر طبق مقررات وزارت علوم است.

اما بدانید با اجرای طرح های از این قبیل نمی توانید دانشجو را مجبور به انجام کاری که باب میلش نیست کنید.البته امیدوارم فقط همان یکروز این اتفاق افتاده باشد .

جلوگیری از این کارها فقط پشتوانه دانشجویی می خواهد.پس خواهش می کنم زمانیکه با این صحنه ها مواجه شدید فقط جرات را در نوشته های کلیشه ای شده نداشته باشید و به هر سخنی جواب مثبت ندهید.

زیرا که این یک امتحان است و اگر از آن سر بلند بیرون نیایید مطمئن باشید هیچ نهاد و انجمن قدرتمند دانشجویی هم نمی تواند جلوی آن بایستد.

هیچ کس بیش از خود شما نمی تواند به شما کمک کند.

پس یاد بگیریم بگوییم "نه..."