تارا آنلاین

فرياد مي زنم،

من چهره ام گرفته!

من قايقم شكسته به خشكي!

مقصود من ز حرف هايم معلوم بر شماست ،

يك دست بي صداست ،

من ، دست من كمك ز دست شما مي كند طلب ،

فرياد من شكسته اگر در گلو ، وگر

فرياد من رسا ،

من از براي راه خلاص خود و شما ،

فرياد مي زنم ،

      فرياد مي زنم!!!

می خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند

ستایش کردم ، گفتند خرافات است

عاشق شدم ، گفتند دروغ است

گریستم ، گفتند بهانه است

خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم

( دکتر علی شریعتی )

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت،

سرها در گريبان است

كسي سر بر نياردپاسخ گفتن و ديدار ياران را

نگه جز پيش پا را ديد، نتواند

كه ره تاريك و لغزانست

و گر دست محبت سوي كس يازي،

به اكراه آورد دست از بغل بيرون

كه سرما سخت سوزانست

نفس كز گرمگاه سينه مي آيد برون، ابري شودتاريك

چوديوار ايستد درپيش چشمانت

نفس كاينست،پس ديگر چه داري چشم

زچشم دوستان دوريانزديك؟...

مسيحاي من اي ترساي پير پيرهن چركين!

هوا بس ناجوانمردانه سرد است_ آي

دمت گرم و سرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخ گوي، در بگشاي!

منم من سنگ تيپاخورده ي رنجور!

نه از رومم نه از زنگم ،همان بي رنگ بي رنگم،

بيا بگشاي در،بگشاي،دل تنگم،

حريفا:ميزبانا!ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد

تگرگي نيست ، مرگي نيست

صدايي گر شنيدي صحبت سرما و دندان است

من امشب آمدستم وام بگذارم...

حسابت را كنار جام بگذارم

چه ميگويي كه بيگه شد ،سحر شد،بامداد آمد؟

فريبت مي دهد،برآسمان اين سرخي سحرگه نيست.

حريفا!گوش سرما برده است اين يادگار سيلي سرد زمستان است

وقنديل سپهرتنگ ميدان ،زنده يا مرده،

به تابوت ستبر ظلمت نُه توي مرگ اندود پنهان است

حريفا رو چراغ باده رابفروز،شب با روز يكسان است

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت

هوا دلگير، درها بسته، سرها درگريبان ، دستها پنهان

نفسها ابر، دلها خسته وغمگين

درختان اسكلتهاي بلورآجين

زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه

غبارآلوده مهر و ماه

زمستانست!!!

  م.امید

تو اين روزهاي يخ زده و برفي اگه كسي به سوي شما دست لطفش رو دراز كرد هيچ وقت دريغ نكنيد بگذاريد دلهايتان گرم بماند با معجزه ي عشق

بال هايت را كجا گذاشتي ؟!

پرنده بر شانه هاي انسان نشست.انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت:اما من درخت نيستم. تو نمي تواني روي شانه هاي من آشيانه بسازي.

پرنده گفت:من فرق آدمها را خوب مي دانم، اما گاهي پرنده ها و انسانها را اشتباه مي گيرم.

انسان خنديد و به نظرش اين بزرگترين اشتباه ممكن بود.

پرنده گفت: راستي چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟

انسان منظور پرنده را نفهميد، اما باز هم خنديد.

پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي ا ست . انسان ديگر نخنديد. انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد. چيزي كه نمي دانست چيست. شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني.پرنده گفت:غير از تو پرنده هاي ديگري راهم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته.درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود.

پرنده اين را گفت و پر زد.انسان رد پرنده را دنبال كردتا اينكه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد كه روزي اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود وچيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج مي زد. آنوقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت:يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ وزمين و آسمان هر دو براي تو بود؟ اما تو آسمان را نديدي!

راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي؟

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد. آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست!!!!

حقيقتاً چرا ما آسمان را از يادمان برده ايم ؟؟ ما هم آسماني و ملكوتي بوديم روزي!؟؟ با بال هايمان چه كار كرديم؟؟!!

دنيــا چه آ لـوده شــده به ســم بي صداقتي

پاهاي عشق و عاشقي تاول زده بگي نگي

انگارتموم زندگـــي گرفته بوي كهنگي

بايد با دنيا كاري كرد بيشتر از اينها نشه بد

به پاي عشق وعاشقي مرحم دلدادگــي زد

بايد دوباره تازه شد توي هواي رابطه

بايد دوباره خط كشيد به هرچي رسم غلطه

اين سوال را از رئيس يكي از مراكز عالي آموزشي پرسيديم كه شنيدن جواب ايشان خالي از لطف نيست، ايشان در پاسخ فرمودند : ما مسئول دغدغه ي شغلي كسي نيستيم. پس براستي شما مسئول چه هستيد؟! دانشجو بايد با تكيه بر اينان خود را بالا ببرد؟"تكيه بر باد"!

ما در راه رسيدن به مطرح شدن در عرصه هاي علمي دنيا هستيم اما باز هم كافي نيست روحيه ي دانشجووالاتر از آن است كه به اندك قانع شود.بياييد قدري هم باخودمان روراست باشيم ما خود هم كارشكني هايي داريم ، ساكتيم ، بي تحركيم وبراي هدفمان كه همان به اوج رسيدن است ، صادقانه بگويم بي تفاوتيم ، باتلنگري از هم مي پاشيم و خود را گم كرده ايم واجازه مي دهيم تا هر تصميمي را برايمان اتخاذ كنند واقعا چرا؟ آيا اين نتيجه ي كم كاري هاي خودمان نيست؟

16آذر بهانه ايست تا ما خودمان را پيدا كنيم، كمي بيشتر به جايگاهمان بينديشيم و دردهاي دلمان را قدري بلند تر فرياد كنيم ، بلكه به مخاطبش برسد، اعلام موجوديت كنيم و هويت گم شده ي خود را مطالبه كنيم، باهم، همبستگي كنيم، ما بايد قدر هم را بدانيم ونبايد خود را دست كم گيريم. دانشجومقدس ترين نامي است كه به ما داده اند بياييد نگذاريم كه فقط نامش را يدك بكشيم. 16 آذر با نام من وتو مزين شده پس ما بايد خود را اثبات كنيم.

همه جا را شب فراگرفته به گذشته ها كه مي روم اين طور نبود قبل ها بعد از هرشبي كه مي آمد فردايش خورشيد خودنمايي مي كردمردم به خورشيد احترام و علاقه ي زيادي قائل بودند روزهايي كه ابري ميشد،آدمها آنقدر دلتنگ مي شدند كه بغض نبودن خورشيد گلويشان را مي خراشيد آسمان هم با آدمها همدردي مي كرد ، بغضش راخالي مي كرد و گريه اش مي گرفت و حتي بعضي وقتها گريه امانش را مي بريد در عوض بعد از آن دوباره هوا صاف مي شد ، خيلي صاف مي شد بعد از باران دوباره خورشيد مي آمد مي درخشيد اميد مي آورد ، شوق پروراندن و دانستن وجود همه را در بر مي گرفت .

اما حالا هميشه شب است. نمي دانم چرا مثل گذشته ها خورشيد نداريم ؟ مي گويند كه صبح شده ، ولي باز هم تاريك و سياه است . مردم هم هر كدام بي تفاوت از كنار اين همه تغيير مي گذرند مشغول به كارهاي روزمره ي خود هستند نه كمي بدتر، غرق در روزمرگي شده اند. تازه با اينكه اين همه روزها را شب گرفته آنها عينك آفتابي هم دارند ، يعني تا اين حد از خورشيد سير شده اند؟!نمي دانم شايد بايد داشته باشند تا بيشتر نبينند، ولي چرا نمي خواهند ببينند كه در اطرافشان چه مي گذرد؟ چرا ...؟!

خدايا ! دليل نيامدن آفتاب به ديارمان چيست؟آيا آلودگي هايي نيست كه آينه ي دل خود ما را هم زنگار كرده؟ نمي دانم هنوز كسي هم چهره ي خود را در فلب ديگري مي بيند؟ از قديمي ها شنيده بودم كه در زمان بچگي شان از اين قبيل اتفاقات زياد مي افتاد!ولي حالا آدمها بيشتر حرفهايشان را در دل مي زنند تا اينكه قلبشان جاي كسي باشد ، شايد هم حرفي براي گفتن ندارند، يا دليلش همان نبودن آفتاب باشد تا نوري به دلشان بتاباند ودلهاي يخ زده شان را گرم كند.

اينجا اين قدر سياه است كه يك جرقي ميتواند كار خورشيد را بكند، اما دريغ...

ولي من دوست دارم كه بالاخره روزي خورشيد را ببينم. نشاني از آن ندارم اما اگر تو پيدايش كردي به او بگو كا اينجا همه مرده اند، زمين و زمان خشكيده اند بيا تا اين دلها و زبانهاي يخ زده آب شوند و قلبهايشان سيراب و شكوفا شوند، عدالت و عدالت خواهي را معنا بده ، به ما هويتي تازه بپوشان و دلمردگي ها را بميران!

خدايا ! خورشيدت را بريمان مي آوري؟؟

چهارشنبه ي گذشته با آقاي استاد(؟) كه به تازگي سمت معاونت دانشكده ي علوم انساني به ايشان واگذارشده وهمين جا برخودم لازم دانستم كه تبريكم رانثارشان كنم درس آشنايي با علوم اسلامي (فقه) داشتيم البته هرچند كه ما ادبيات فارسي مي خوانيم ولي نمي دانم كه چه كسي احساس نياز كرده ودربين دروس اختصاصي وعموميمان 20واحدعربي ودركل مشتقات آن راگنجانده. به هرحال ساعات پاياني روز كلاس مختلط، همه بي حال و كسل وكلاس آنقدر ساكت وسردوبي روح كه هركسي از روبروي كلاس رد مي شد فكر مي كرد كه بچه ها مشتاقانه به درس گوش مي دهند!بالاخره استاد هم از ادامه ي مطلب امتناع كردوچند دقيقه ي پاياني كلاس رابه آموزش بلوتوس و بلوتوس بازي با دانشجويانش پرداخت ، كار به جايي كشيده شد كه همه باهم مشغول مي شوند،استاد با بچه ها ،بچه ها با هم و...تا آنجا كه استاد گفت:بچه ها هرچي دوست دارين و هرچي كه دارين بفرستيد من قول ميدم بد بدهارو پاك كنم.يكي ازدانشجويان خواهرآهنگي ازاحسان خواجه اميري را براي استاد فرستاد حالا خداكند اين همان آهنگي نباشد كه موجب عاشقي ورسوايي حاج آقا فتوحي شد...!!؟

به هرحال كلي ازشنيدن اين مطلب آن هم ازاستادي كه سمت معاونت دانشكده ي ادبيات و علوم انساني وهمچنين مدرس علوم اسلامي وفقه است ،متعجب شدم!

خدا را چه ديدي،شايدمقدمه اي باشد تابعدها هم يك نفري احساس نياز كند و اين كار را به طور رسمي و به عنوان واحد عمومي در دانشگاه هاي كل كشورثبت كند.حالا چند واحد به آن اختصاص مي دهد به ميزان نيازشان بستگي دارد...؟؟

نيمه شب بود و تو درخاطر من چون هرشب
ره خواب برچشم ترم مى بستى
درخيال من و انديشه من بودى تو
نه همين شب همه شبها هستى
خاطرت آرام به انديشه من مى آيد
همره خاطر تو بغض و غرن مى آيد
همه شب حال من اين است
نه اين شب تنها
همه بى تابى و شب بيدارى
گونه تر كردنها
تو كدامين شب از اين حال دلم باخبرى؟
تو چه دانى كه چه سان مى گذرد؟
لحظه ها، ثانيه ها، بى تو سركردن ها
كاش مى دانستى...
كاش مى دانستى شوق ديدار تو در سر دارم
كاش مى دانستم...
كاش مى دانستم كه اگر بازبگويم با تو
از تو چه پاسخ دارم
كاش مى دانستى...
كاش مى دانستى كه به اندازه اين فاصله ها
من از اين فاصله ها بيزارم
كاش مى دانستم...
كاش مى دانستم كه چه در سردارى
چيست برهان دمى لطف و دمى آزارم
كاش مى دانستى
كاش مى دانستم
چه بگويم باتو؟
چه بگويم از تو؟
به كه گويم جزتو؟
چه بگويم باتو؟
تو كه هر قصه من مى دانى
چه بگويم با تو؟
تو كه احوال پريشان مرا مى دانى
چه بگويم از تو؟
نشود گفت همه جور تو در يك دفتر
چه بگويم از تو؟
كه چه كرد شمع به پروانه؟!!
نه... از آن هم بدتر
به كه گويم جزتو؟
همه لب تركرده زپيمانه شب
مست خوابند همه
اين همه مست كجا هوش شنيدن دارد
به كه گويم جزتو؟
من دراين خلوت تاريك دراين بند اطاق
اين همه ديوار كجا گوش شنيدن دارد
نشد اين تا زسر لطف شبى
سوى من آيى و
بر من نظر تازه كنى
نشد آن تا زسر بخت شبى
همچو گم كرده رهى
از سر كويم گذرى
چو نه اى لطف تو دارى، نه من آن اقبال
شوق ديدار تو را...
چه اميد عبثى، آرزويى چه محال...!!